Tα όμορφα και τα άσχημα...!

   Καλημέρα. Σήμερα είμαι πρωινή. Πίνω το καφεδάκι μου, όλοι κοιμούνται οπότε είπα να γράψω στο μπλογκάκι μου. Αυτή η εβδομάδα είναι η εβδομάδα που επιτέλους το ίντερνετ θα επανέλθει στο σπίτι μας. Είμαι τόοοοσοοο χαρούμενη γι'αυτό.
  Αυτή η εβδομάδα που πέρασε με βρήκε να ξεκουράζομαι αφού το παιδί μου έμεινε στους παππούδες. Το "ξεκουράζομαι" φυσικά είναι σχετικό για μας τις γυναίκες. Πιστεύω καμιά δεν κατεβάζει ρολά. Όλο και κάτι θα βρούμε να κάνουμε. Φυσικά και η ζωή με τα δύσκολά της καμιά φορά δεν σε αφήνει ήσυχη. Παρόλα αυτά ακόμα και τα δύσκολα που συμβαίνουν γύρω μας έρχονται να μας υπενθυμίσουν πως τη ζωή μας πρέπει να τη ζήσουμε όσο πιο αισιόδοξα και όμορφα μπορούμε.

Βόλτες και χαρά...!

Κάπου 21:00 το βράδυ, πίνω τον χαλαρό μου καφέ. Παρέα με τον εαυτό μου, μέσα στην ροζ κουβερτούλα μου, με τη μικρή μου Λιλίτσα κάθε βράδυ να κουρνιάζει στα πόδια μου.

Ακόμα ίντερνετ δεν έχω αλλά αύριο θα επισκεφτώ τη μητέρα μου οπότε ευελπιστώ να τα καταφέρω να κάνω ακόμα μια ανάρτηση στο blog μου.

Επιτέλους ανάρτηση...!

  Εδώ και τέσσερις μήνες είμαστε χωρίς ίντερνετ. Την μετακόμιση που δεν κάναμε το καλοκαίρι, την κάναμε το Δεκέμβρη. Με αποτέλεσμα από το Δεκέμβρη μέχρι σήμερα, να είμαστε χωρίς σταθερό και ίντερνετ λόγω έλλειψης γραμμών. Ελπίζουμε αυτόν τον μήνα να τα καταφέρουμε να έχουμε. Θα προσπαθήσω να χωρέσω όπως μπορώ 4 μήνες σε αυτή την ανάρτηση.
   Είχα μείνει στα Χριστούγεννα. Εμείς φέτος στολίσαμε και ξεστολίσαμε και ξαναστολίσαμε στο καινούριο σπίτι.

Φέτος ο γιος μου χρόνισε και κάναμε ένα μεγάλο τραπέζι με συγγενής και φίλους μας.

Και του χρόνου...

Όπως είχα πει στην προηγούμενη ανάρτηση αυτή τη Κυριακή στολίσαμε το σπίτι. Κάλεσα τους πού καλούς φίλους μου με τα παιδάκια τους και είπαμε να το στολίσουμε όλοι μαζί. Ξέρετε όταν υπάρχουν παιδάκια που στολίζουν είναι πολύ όμορφο θέαμα. Ο γιός μου είναι μικρός ακόμα και δεν μπόρεσε να μας βοηθήσει όμως άντεξε και κάθισε μαζί μας μέχρι που τελειώσαμε. Δέν έχω πολλές φωτογραφίες γιατί ο μικρός μου αυτοκτόνησε το κινητό μου και ότι έχω να ποστάρω είναι από αυτές που τράβηξαν οι φίλοι μου.

Πήγαμε για Χριστουγεννιάτικα Ψώνια.. !

 Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ φέτος έχω την ανάγκη να μπώ σε γιορτινή διάθεση όσο πιο γρήγορα γίνεται. Εννοείτε η δικαιολογία είναι το μωρό αλλά μεταξύ μας τώρα το κάνω για μένα. Όλα αυτά τα στολίδια, τα φώτα, τα γλυκά ζεσταίνουν την καρδιά. Έτσι αποφάσισα το Σάββατο να πάω για τα Χριστουγεννιάτικα ψώνια. Πήρα τον γιο μου, την κουμπάρα μου και πήγαμε στο αγαπημένο jumbo... Τι να πρωτοπάρεις , τα βλέπεις και τα θέλεις ΌΛΑ...

Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης "Αντώνης Τρίτσης"

    28η Οκτωβρίου! Ήμασταν όλοι σπίτι και αποφασίσαμε να πάμε την βολτούλα μας μαζί με τα κουμπαράκια μας. Σε εμάς εδώ στο Καματερό είναι αρκετά πάρκα σχεδόν δίπλα μας. Φυσικά ενα αγαπημένο είναι το Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης "Αντώνης Τρίτσης". Μας αρέσει γιατί κατ' αρχήν ο γιός μου έχει μια αγάπη στις πάπιες και στον Τρίτση είναι πάρα πολλές και πανέμορφες. Μας αρέσει γιατί έχει ξύλινα τραπεζάκια για πικ νικ αν το θελήσεις. Αν θέλεις καφεδάκι είναι οι δυο καφετέριες και μπορείς να πιεις το καφεδάκι σου, να φας το τοστάκι σου και να ξεκουράσεις τα μάτια σου βλέποντας την όμορφη λίμνη. Παλαιότερα είχε άλογα αλλά πλέον τα έχουν πάρει από εκεί. ΔΥΣΤΥΧΩΣ.

Παλεύοντας με την κατάθλιψη !

     Πάει πάρα πολύς καιρός που έχω να αναρτήσω στο Blog μου. Διαγνώστηκα με κατάθλιψη κάτι που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα περνούσα στη ζωή μου. Η αλλαγές του τελευταίου χρόνου μου έπεσαν βαριές. Μέρα με τη μέρα βυθιζόμουν στις σκέψεις μου χωρίς να καταλαβαίνω ότι μου έκανε κακό. Κολλημένη σε μια οθόνη, παρακολουθώντας ταινίες απλά για να μην μιλάω με κανέναν. Το τηλέφωνο που χτυπούσε με εκνεύριζε γιατί με έβγαζε από τον κόσμο που είχα βυθιστεί. Το κουδούνι του σπιτιού μου επίσης. Μου έλεγαν οι πολλοί κοντινοί μου ότι θα έπρεπε να με δει ψυχολόγος και εγώ αρνιόμουν  πεισματικά. Μέχρι που μια μέρα η μητέρα μου ήρθε να πάρει τον γιο μου για λίγες μέρες για να ξεκουραστώ. Σκέφτηκα φοβούνται μήπως κάτι κάνω στο παιδί μου? Ήταν η στιγμή που είπα ας πάω σε έναν ψυχολόγο.

   Τελικά όλοι είχαν δίκιο. Ο ψυχολόγος μου έδωσε χάπια τα οποία τα πήρα για λίγες μέρες μα με έκαναν να νιώθω "φυτό"! Έτσι αποφάσισα μόνη μου να το παλέψω, Η δύναμη είναι μέσα μου. Πήρα λοιπόν βιβλία, άρχισα να βγαίνω από το σπίτι, πήγα διακοπές για ένα μήνα με την οικογένειά μου και τελικά μπορώ να πω πως νιώθω καλύτερα. Άρχισα να κάνω πάλι αυτά που αγαπώ και νιώθω καλύτερα. Το χρωστάω στο παιδί μου να είμαι καλά.