Αχ αυτή η ζωή μας....!!!!!

  Αφού σαρανταρίσαμε, ήρθαμε σπίτι μας. Στο οποίο έχουμε μετακομίσει από το Νοέμβρη, όμως με τα προβλήματα που πέρασαν, τη γέννα και τις 40 ημέρες που χρειάστηκε να μείνω στο πατρικό μου μέχρι να συνέλθω, νιώθω πως μετακόμισα αυτές τις 6 ημέρες που είμαστε εδώ, πλέον κανονική οικογένεια. Έτσι όπως σκεφτόμουν την οικογένεια μέσα στο μυαλό μου. Εγώ, ο άντρας μου , το παιδί (2 παιδιά ονειρεύομαι) και τα δυο σκυλάκια μου. Τα οποία σκυλιά μου φρόντισα να μην νιώσουν περίεργα με ένα νέο μέλος μέσα στο σπίτι. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά και μας προέκυψε και νέος έρωτας.

    Οι πρώτες μέρες όπως καταλαβαίνετε, γενική καθαριότητα, το παιδί, πήγαμε πήραμε την ευχούλα μας στην εκκλησία, μαγειρέματα, 5 μήνες σίδερο και άλλα πολλά πολλά. Ένιωσα λίγο super - μαμά και ομολογώ μου άρεσε πολύ. Επιτέλους στολίστηκε το σπίτι μου.

Βραβείο...! Γιούπιιιι..!!!

Το πρώτο μου βραβείο λοιπόν. Δεν το περίμενα αλλά πολύ το ευχαριστήθηκα.  Ευχαριστώ πολύ την Μαργαρίτα και την Νίκη από το http://www.mommywiki.gr/ για το βραβείο αυτό και εύχομαι να συνεχίσουν τα όμορφα θέματα στο μπλογκοσπιτάκι τους και να μας εμπνέουν.

Οι κανόνες του βραβείου είναι οι εξής:

1) Ευχαριστείτε τον blogger που σας έχει προτείνει και θα αναρτάτε τη διεύθυνση του blog του. Συμπεριλάβετε στην ανάρτησή σας το εικονίδιο του Liebster award είτε με αντιγραφή και επικόλληση, είτε χρησιμοποιώντας το σαν widget ή gadget.

2) Απαντήστε σε 10 ερωτήσεις που θα σας θέσει ο blogger o οποίος σας απένειμε το βραβείο.

3) Προτείνετε άλλα 10 blogs με λιγότερους από 200-300 followers και συντάξτε μία λίστα ερωτήσεων για τα blog αυτά που οι κάτοχοι τους θα πρέπει να απαντήσουν.

4) Αναρτήστε την υποψηφιότητα για το βραβείο σε κάθε ένα από τα 10 blogs που έχετε επιλέξει και παρέχετε ένα link του post σας ώστε να ενημερωθούν οι κάτοχοι σχετικά το βραβείο Liebster σε περίπτωση που δεν το γνωρίζουν.

Πάμε στις ερωτήσεις μας.

Μια αγαπημένη μέρα με το παιδί μου...!

   Από τότε που έγινα μαμά όλες οι μέρες με τον βασιλιά μου είναι υπέροχες, αγαπημένες και ευτυχισμένες. Ότι μα ότι και να έχω μέσα μου απλά τα ξορκίζει το πρόσωπό του, οι γκριμάτσες του, η μυρωδιά του, ΌΛΑ. Η πιο ευτυχισμένη, η μέρα που γεννήθηκε. Άλλη μία όταν μου τον έφεραν στο δωμάτιο και μου είπαν ότι είναι απόλυτα υγιής. Την ίδια μέρα μου έσφιξε το δάχτυλο με τα μικρά μικρά χεράκια του.

Ύστερα στο σπίτι. Κάθε μέρα μαγική. Περνώντας οι μέρες με κάνει πιο ευτυχισμένη. Δεν σταματώ να τον φωτογραφίζω. Δεν θέλω να χάσω ούτε μια στιγμή. Θέλω να τις αποθανατίσω όλες. Όταν είναι χορτάτος και έχει κάνει το μπανάκι του γλαρώνουν τα μάτια του και σκάει αυτό το χαμόγελο που με τρελαίνει. Όταν είναι ξύπνιος θέλει αγκαλιές, φιλιά και παιχνιδάκια.

Αναθεωρώντας τον Άγιο Βαλεντίνο...!

  Αυτή τη γιορτή πάντα τη θεωρούσα λίγο χαζή. Γιατί θα έπρεπε να δείχνουμε την αγάπη μας ή να παίρνουμε ένα δώρο την συγκεκριμένη μέρα? Γιατί περνώντας μια μέρα έξω από ένα μαγαζί , μια άσχετη μέρα να μην μπούμε να πάρουμε ένα δωράκι στον καλό μας? Έτσι γιατί σκέφτηκα πως θα του πήγαινε. Θεωρούσα πως είναι η γιορτή των μαγαζιών όχι των ερωτευμένων.
     Φέτος όμως κάτι άλλαξε και έχω ανάγκη να το γιορτάσω. Να πω στον καλό μου ένα ευχαριστώ που σε μια δύσκολη εγκυμοσύνη ήταν δίπλα μου σε όλα. Που μου έδειχνε κάθε στιγμή, ακόμα κι εκείνες που έβλεπα πως δεν έμοιαζα σε τίποτα με το κορίτσι που ήμουν πριν τις δυσκολίες, πως εκείνος με βλέπει το ίδιο no matter what. Για την τόση υπομονή που έδειξε στην κακή μου διάθεση. Στο ότι δεν σκέφτηκα τόσους μήνες ούτε για ένα δευτερόλεπτο να τον πάρω μια αγκαλιά και να του πω πόσο τον αγαπώ. Για το ότι είχε χάσει τον κόσμο μέχρι να βγω από την καισαρική, δεδομένου πως δεν ήξεραν αν θα έβγαινα ζωντανή από εκεί μέσα. Για τις πρώτες μέρες που επαναλάμβανα συνέχεια "κοίτα πως έγινα " και εκείνος απαντούσε "εμένα μου αρέσεις ". Μα πάνω απ' όλα να τον ευχαριστήσω για τον πανέμορφο γιο μας. Που μπροστά του όλα μοιάζουν τόσο μακρινά και τόσο μικρά. 
    Αναθεώρησα λοιπόν. Ίσως δεν είναι τόσο χαζή η γιορτή τελικά. Ίσως είναι μια ευκαιρία ΑΚΟΜΑ να πούμε ένα σ' αγαπώ. Να δείξουμε για μια μέρα ακόμα το πόσο νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον. Ακόμα και τα μαγαζιά ας γιορτάσουν κι αυτά. Τόσο ματώνουν στην Ελλάδα της κρίσης. Το μόνο που δεν ξέρω είναι το τι μπορεί να είναι τόσο ακριβό (συναισθηματικά) ώστε να μπορέσω να τον ευχαριστήσω για όλα αυτά. Φυσικά ξέρω πως με αγάπη όλα διορθώνονται. Με μια αγκαλιά και ένα φιλί. 

Είμαι μαμά!

    Μια υψηλή πίεση με έφερε στο μαιευτήριο 2 εβδομάδες πριν την ΠΗΤ. Ενώ λογάριαζα να γεννήσω φυσιολογικά, η επιπλοκή με ανάγκασε να κάνω καισαρική. Ήταν η μόνη φορά που δεν φοβήθηκα για μένα ούτε στιγμή. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν να βγει καλά το μωρό μου. Τόση ταλαιπωρία στην εγκυμοσύνη μου να μην πήγαινε χαμένη. Δεν έβγαλα άχνα ούτε όταν μου έκαναν την επισκληρίδιο, ούτε κατά την διάρκεια της καισαρικής. Περίμενα υπομονετικά μέχρι να τελειώσουν όλα. Ο Πάνος έξω ήταν χαμένος. Βλέπεις η κατάσταση ήταν κρίσιμη και απλά κανείς δεν μου το είχε πει. Παρόλα αυτά, όταν άκουσα τον γιο μου να κλαίει ήταν ίσως μια από της πιο δυνατές στιγμές της ζωής μου.  25 Δεκεμβρίου 2014 και ώρα ακριβώς 01:15 έγινα μαμά. Τον βάλανε στο στήθος μου και μόλις τον φίλησα σταμάτησε να κλαίει. Άγια μέρα γεννήθηκε το παιδί μου. Μας έσωσε και τους δύο εκείνη την ημέρα. Ποιος ξέρει τι θα γινόταν αν δεν είχα πάει προληπτικά στο μαιευτήριο. Ούτε είχα καταλάβει πως είχα πίεση. Ένιωθα φυσιολογικά. Κατά λάθος την βρήκαν.
       Επειδή είχα ορούς στα χέρια μου δεν μπορούσα να τον αγκαλιάσω. Μόνο να φιλήσω τα μουτράκια του. Ύστερα τον πήρανε. Εμένα με έστειλαν στην ανάνηψη. Εκεί δεν μπορούσα να τον δω. Έμεινα 3 μέρες. 9 μήνες περίμενα τον γιο μου και τώρα δεν μπορούσα να τον κρατήσω. Σαν λεχώνα το πήρα βαριά και άρχισα να φρικάρω εκεί μέσα.

Τα καλύτερα Χριστούγεννα ...!

 

   Τα Χριστούγεννα πάντα φέρνουν νοσταλγία, αναμνήσεις, μια μεγάλη οικογένεια γύρω από ένα μεγάλο τεράστιο τραπέζι γεμάτο με τις καταπληκτικές πίτες της γιαγιάς μου και άλλα τόσα πολλά φαγητά, γέλια και πάντα 3 ταψιά με γλυκά. Μπακλαβάς, καρυδόπιτα και κανταΐφι.
   η γιαγιά μου : Τι να πω γι' αυτή τη γυναίκα. Από μωρό επειδή μεγάλωνα μαζί της την φωνάζω μαμά. Αυτό δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα. Κάθε που ερχόταν ο Δεκέμβρης πηγαίναμε στο βουνό και κόβαμε κλαδιά μεγάλα από πεύκο και κουκουνάρια. Πηγαίναμε σπίτι, δέναμε τα κλαδιά τα οποία γινόντουσαν ένα τεράστιο μπουκέτο και τα στερεώναμε σε μεγάλη γλάστρα. Ύστερα με μπογιά βάφαμε τα κουκουνάρια. Κόκκινα και άσπρα πάντα και τα αφήναμε να στεγνώσουν, Δέναμε με σύρμα τα κουκουνάρια και τα τοποθετούσαμε στο δέντρο. Για γιρλάντα παίρναμε το βαμβάκι και κομματάκι κομματάκι, το ενώναμε και γινόταν κι αυτό μέρος από το μπουκέτο με τα πεύκα. Αυτό ήταν το δεντράκι μας. Κοιτώντας το δέντρο μου δεν ξέρω ποιο ήταν ομορφότερο. Αυτό με τα φανταχτερά στολίδια ή εκείνο με τα λίγα στολίδια που όμως ήταν τόσο γεμάτο αγάπη. Χμμ..! Μάλλον διαλέγω εκείνο που δυστυχώς δεν έχει φυλαχτεί μια φωτογραφία. ίσως γιατί πιστεύαμε θα το κάνουμε για πάντα.

Επίσημα στον μήνα μου!

    Δεκέμβρης και είμαι επίσημα στο μήνα μου. 'Εχω βαρύνει αρκετά, τα πόδια μου πονάνε και περιμένω πως και πως να ελευθερωθώ. Είναι όλοι επάνω μου δεν έχω παράπονο αλλά θα ήθελα πολύ να κάνω μόνη μου ότι χρειάζεται το σπίτι μου.
Ο προηγούμενος μήνας : Επειδή καταλάβαινα πως σε λίγο δεν θα μπορώ να κουνηθώ πίεσα τον Πάνο να αλλάξουμε σπίτι. Και όντως το κάναμε. Κούτες, σακούλες, ένας χαμός. Μέσα σε 1 εβδομάδα βρήκαμε σπίτι, μαζέψαμε κούτες και ύστερα άδειασε κούτες, βάλε τα πάντα στη θέση τους. Μεγάλη κούραση όμως τελικά τακτοποιηθήκαμε. Το ένα δωμάτιο βάφτηκε στα γαλάζια. Σιγά σιγά μπαίνουν τα πρώτα πραγματάκια μέσα και μοιάζει λίγο με μωρουδίστικο δωμάτιο. Η κούνια επειδή είμαι αρκετά περίεργη θα μπει προς το τέλος. Το βαλιτσάκι που θα πάρω μαζί μου, γεμίζει σιγά σιγά και πραγματικά βιάζομαι να περάσουν οι μέρες. Η εγκυμοσύνη μου με ταλαιπώρησε αρκετά, δεν μπορώ να περπατήσω εδώ και πολύ καιρό. Είμαι συνέχεια καθιστή ή ξάπλα, πράγμα το οποίο μου έχει χαλάσει την ψυχολογία , οι καούρες είναι ανυπόφορες και πολύ έντονες. Αλλά λέω ένας μήνας είναι θα περάσει.
   Last year, πήγα με την κουμπάρα μου τέτοια εποχή να πάρουμε Χριστουγεννιάτικα αλλά το δεντράκι μου ήταν μικρούλη κι έτσι υποσχέθηκα πως αν φέτος θα ήμουν έγκυος θα έπαιρνα ένα μεγάλο. Ναι κράτησα την υπόσχεσή μου και ορίστε